Gipht.me - Μια νέα εφαρμογή που υπόσχεται πολλά!

Την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011 έγινε το πάρτι για την παρουσίαση μιας νέας εφαρμογής για κινητές συσκευές,του gipht.me . Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή, που ξεκίνησε και υλοποιήθηκε από Έλληνες developers και designers με σκοπό την ανταλλαγή ψηφιακών δώρων μέσω κινητών συσκευών.

Λίγα λόγια για την εφαρμογή

Το gipht.me είναι μια εφαρμογή βασισμένη στο social networking με σκοπό τη διαδραστική επικοινωνία μεταξύ των χρηστών. Σκοπεύει να αντικαταστήσει τα στατικά μηνύματα που ανταλλάσσουν οι χρήστες μεταξύ τους με πιο "ζωντανά" μηνύματα, εικόνες, βίντεο, ακόμη και μικρά παιχνιδάκια. Παρέχει πλήρη ενσωμάτωση του Facebook ώστε ο χρήστης να μπορεί να επιλέξει οποιοδήποτε από τους ήδη υπάρχοντες φίλους του για να του στείλει κάποιο δώρο και φυσικά να προσκαλέσει και άλλους.

Μερικά giphts!

Επειδή τα λόγια δεν αρκούν για να καταλάβετε πλήρως τη λειτουργικότητα της εφαρμογής, παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά από τα δωράκια:

Σκυλάκι για να ζητήσεις συγγνώμη!

Περιοδικό Gossip για να κουτσομπολέψεις!

Το αγαπημένο μου! Μουσικό gipht με δυνατότητες DJ!

Περισσότερες πληροφορίες

Περισσότερες πληροφορίες και πολλά περισσότερα giphts, καθώς και λεπτομέρειες για τον τρόπο λειτουργίας της εφαρμογής μπορείτε να βρείτε στη σελίδα gipht.me και στο Twitter @gipht_me .

Η εφαρμογή θα είναι σύντομα διαθέσιμη στο App Store και στο Anrdoid Market!

Sleuth - Θέατρο Αθηνών

Πριν από λίγες μέρες παρακολούθησα το θεατρικό έργο "Sleuth" στο Θέατρο Αθηνών, με το Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ.
Πριν προχωρήσω στο θεατρικό,σας παραπέμπω στις δύο ταινίες που έχουν γυριστεί βασισμένες σε αυτό. Η μία είναι του 1972 και η άλλη του 2007.To ενδιαφέρον είναι ότι στην πρώτη ταινία ο Michael Caine έπαιζε το Milo Tindle, το νεαρό άντρα, και στη δεύτερη τον Andrew Wyke, τον ηλικιωμένο. Πριν παρακολουθήσω το θεατρικό είχα δει τη νεότερη εκδοχή του 2007 και με βοήθησε αρκετά να συγκρίνω και να έχω μια καλύτερη άποψη για το έργο. Φαντάζομαι ότι η πρώτη ταινία είναι πολύ καλύτερη,θα την παρακολουθήσω και θα επανέλθω με επιπλέον σχόλια!
Λίγα λόγια για την υπόθεση: Ο Μilo Tindle(Μαρκουλάκης) επισκέπτεται τον κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό του Andrew Wyke(Κιμούλης) για να του ζητήσει να δώσει διαζύγιο στη γυναίκα του και να την αποδεσμεύσει από εκείνον.Ο Wyke είναι ένας καταξιωμένος ηθοποιός, που ζει πλέον μόνος του, και δε θέλει να δώσει διαζύγιο στη γυναίκα του. Ο Tindle είναι και αυτός ηθοποιός, αλλά την παρούσα περίοδο είναι άνεργος και ζει τον έρωτά του με τη γυναίκα του Wyke. O Wyke, προσπαθώντας να εξευτελίσει και να ρεζιλέψει τον αντίζηλο του,του προτείνει να κλέψει ένα πολύ ακριβό ζευγάρι κοσμήματα ώστε να τα πουλήσει στο εξωτερικό, να ζήσει πλούσιος με τη γυναίκα του αλλά και να επωφελήσει τον Wyke με την αποζημίωση της ασφαλιστικής. Αυτή η πλάκα όμως δεν καταλήγει καλά...
Γενικότερο το έργο ήταν δραματικό. Επικεντρωνόταν στους δυο τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες των πρωταγωνιστών, στην ανάγκη του Wyke να βγαίνει πάντα κερδισμένος και τον πόθο του Tindle να νιώθει επαρκής. Το πρώτο μισό του έργου παρ'όλα αυτά θύμιζε κωμωδία. Ο διάλογος μεταξύ των χαρακτήρων που γνωρίζονταν για πρώτη φορά ήταν άκρα κωμικός, σε σημεία που έβρισκα τον εαυτό μου να γελάω και να προσπαθώ να του υπενθυμίσω ότι βρίσκομαι σε δραματικό έργο. Αυτό ήταν ένα βασικό πρόβλημα που βρήκα, διότι παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολύ έξυπνες και αστείες ατάκες, οι θεατές άργησαν να μπουν στο κλίμα του έργου και να επικεντρωθούν στο δράμα.
Συγκριτικά με την ταινία, ο ρόλος του Μαρκουλάκη ήταν πολύ κατώτερος του αναμενόμενου. Ενώ στην ταινία ο Tindle είναι ένας πανέξυπνος νεαρός, στο θεατρικό εμφανιζόταν στην αρχή χαζός, ανώριμος και επιπόλαιος. Έπρεπε να φτάσουμε στο δεύτερο μισό του έργου για να τον εκτιμήσουμε. Ο ρόλος του Κιμούλη αντίθετα μου άρεσε πολύ περισσότερο. Ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά από τον Tindle, με την ικανότητα να αλλάζει κάθε φορά τα σχέδιά του. Ακόμα και ο τρόπος που αντιμετώπισε την ήττα του στο τέλος ήταν συγκλονιστικός. Ο μονόλογος του με καθήλωσε και με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ τον εαυτό μου στην ηλικία του Wyke και το πώς θα ήθελα να είναι η ζωή μου τότε.
Κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν το ίδιο το θέατρο. Αν και πολύ μικρό, πρόσφερε άμεση επικοινωνία ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές. Ενδεικτικά να πω ότι ο Μαρκουλάκης έκανε την εμφάνισή του από την πόρτα που έμπαιναν οι θεατές, παρπάτησε αρκετά ανάμεσα στα καθίσματα, και στο τέλος σήκωσε ο ίδιος την αυλαία και έκλεισε τα φώτα. Αντίστοιχα, στο πρώτο διάλειμμα ο Κιμούλης κατέβηκε από τη σκηνή, έκλεισε την αυλαία και άναψε τα φώτα. Μου φάνηκε εξαιρετικά έξυπνος τρόπος σκηνοθεσίας.
Γενικά, ήταν ένα ενδιαφέρον θεατρικό και σας συστήνω να το παρακολουθήσετε. Για να είστε όμως καλύτερα κατατοπισμένοι και για εσάς που δε σας αρέσουν οι εκπλήξεις,καλύτερα να παρακολουθήσετε πρώτα τις ταινίες.
Πείτε μου την άποψή σας! Σας άρεσε; Πώς βρήκατε τους ηθοποιούς; Τι προτιμάτε, τις ταινίες ή την θεατρική παράσταση;

Μήπως το Facebook θέλει να ξέρει πολλά;

Όπως αρκετοί από εσάς ήδη γνωρίζετε, το Facebook σε λίγο καιρό αλλάζει, με την προσθήκη του Timeline. To Timeline είναι ένας νέος τρόπος να προβάλετε τις πληροφορίες που θέλετε να μοιράζεστε με τους φίλους σας, μέσα από ένα πλήρως ανανεωμένο profil. Περισσότερες πληροφορίες για το Timeline μπορείτε να δείτε εδώ. Το Timeline δεν έχει γίνει ευρέως διαθέσιμο στους χρήστης της διάσημης ιστοσελίδας, όμως υπάρχει τρόπος να το αποκτήσετε αν δηλωθείτε ως Facebook Developer.

Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πώς θα αποκτήσετε το "νέο" Facebook, αφήστε μου ένα σχόλιο και θα σας εξηγήσω!

Χρησιμοποιώ το Timeline εδώ και δύο περίπου μήνες.Αρχικά υπήρχε η επιλογή να προσθέσετε κάποια σημαντικά γεγονότα της ζωής σας, όπως ο γάμος, η απόκτηση ενός μωρού, ένα ταξίδι, μια νέα δουλειά κλπ. Σήμερα όμως παρατήρησα ότι οι επιλογές αυτές έχουν αυξηθεί υπερβολικά!

Πλέον τα νέα σημαντικά γεγονότα που μπορείτε να προσθέσετε είναι:

• Προσθήκη δουλειάς.....
• Συνταξιοδοτήθηκε...
• Προσθέστε σχολείο...
• Σπούδασε στο εξωτερικό...
• Εθελοντική εργασία...
• Στρατιωτική θητεία...
• Άλλη σημαντική στιγμή...
• Προσθήκη σχέσης...
• Αρραβωνιάστηκε...
• Παντρεύτηκε...
• Προσθήκη παιδιού...
• Προσθήκη κατοικιδίου...
• Τελείωσε μια σχέση...
• Έχασε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο...
• Άλλη σημαντική στιγμή...
• Μετακόμισε...
• Αγόρασε σπίτι...
• Ανακαίνιση σπιτιού...
• Προσθήκη συγκατοίκου...
• Προσθήκη οχήματος...
• Άλλη σημαντική στιγμή...
• Άλλαξε διατροφικές συνήθειες...
• Έχασε βάρος...
• Απέκτησε γυαλιά ή φακούς επαφής...
• Έσπασε ένα κόκαλο...
• Χειρουργήθηκε...
• Διαγνώστηκε με ασθένεια...
• Ξεπέρασε μια ασθένεια...
• Έκοψε μια συνήθεια...
• Άλλη σημαντική στιγμή...
• Προσθήκη χόμπι...
• Έμαθε ένα όργανο...
• Έμαθε μια γλώσσα...
• Απέκτησε πίρσινγκ ή τατουάζ...
• Πήρε δίπλωμα...
• Ταξίδεψε...
• Επίτευγμα ή Βραβείο...
• Άλλαξε πεποιθήσεις...
• Η πρώτη λέξη, το πρώτο φιλί ή άλλο...
• Προσθέστε άθλημα...
• Άλλη σημαντική στιγμή...

Κάποιες διαθέσιμες επιλογές με προβληματίζουν ιδιαίτερα. Διαγνώστηκε με μια ασθένεια; Όταν κάποιος αρρωστήσει θα το κοινοποιήσει στο Facebook; Προσθήκη σχέσης-τέλος σχέσης; Πάνε τα παλιά "Είναι σε σχέση" - "Είναι ελεύθερος-η" με τα δεκάδες σχόλια και Likes από κάτω!Πλέον μπορείτε να το δηλώνετε με επίσημο τρόπο! Και φυσικά αυτά που με έκαναν να γελάσω περισσότερο... "Έβαλε γυαλιά ή φακούς επαφής", "Έχασε κιλά", "Πρώτη λέξη, πρώτο φιλί" !Για ποιο λόγο να κοινοποιήσεις αυτά τα γεγονότα; Πόσο σημαντικό γεγονός είναι αν έχει κάποιος μυωπία; Γιατί να δηλώνουμε πότε χάνουμε κιλά; (Και γιατί δεν υπάρχει επιλογή "Πήρε κιλά";) Θα φιληθεί ένα ζευγάρι για πρώτη φορά και θα τρέξει να το δηλώσει στο Facebook;

Βέβαια γράφοντας όλες αυτές οι απορίες σκέφτομαι ότι ούτως οι άλλως κοινοποιούμε αυτά τα γεγονότα... Κάποια σε πιο κλειστό κύκλο και κάποια σε πιο ευρύ. Το θέμα είναι, γιατί όλα αυτά θέλει να τα γνωρίζει το Facebook;

To Τρίτο Στεφάνι - Θέατρο Παλλάς

Χθες το βράδυ παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση "Το Τρίτο Στεφάνι", στο Θέατρο Παλλάς στην Αθήνα. Ήταν μια παράσταση που ήθελα να δω πάρα πολύ καιρό,είχα ακούσει από όλους όσους την είχαν δει τα καλύτερα,και πλέον είμαι και εγώ μέσα σε αυτούς που την εξυμνούν.
Κατ'αρχήν, να αναφέρω κάποιες πληροφορίες για την αγορά εισιτηρίων και το θέατρο. Το θέατρο Παλλάς ανήκει στην Ελληνική Θεαμάτων,η οποία διαθέτει μια εξαιρετική ιστοσελίδα απ'όπου μπορείτε να αγοράσετε εισιτήρια για αρκετά θέατρα. Το σύστημά τους είναι πολύ εύχρηστο και αγοράσαμε τα εισιτήρια μας μέσα σε 5 λεπτά. Όσον αφορά την τιμή των εισιτηρίων, ξεκινούν από τα 40 ευρώ και καταλήγουν στα 20. Οι θέσεις μας ήταν στη ζώνη Γ' με 25 ευρώ και ήταν πολύ καλές, δηλαδή είχαμε και καλή ακουστική αλλά και βλέπαμε καθαρά όλη τη σκηνή. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει φοιτητικό εισιτήριο, όμως για τη διάρκεια της παράστασης και πρωτίστως για την ποιότητά της αξίζει να διαθέσετε αυτά τα χρήματα.

Το θέατρο βρίσκεται στην οδό Βουκουρεστίου 5, πολύ κοντά στο Σύνταγμα και συνεπώς είναι εύκολα προσβάσιμο με μετρό και λεωφορεία. Αν υπολογίσετε να πάτε με μετρό να προτιμήσετε να πάτε Παρασκευή ή Σάββατο που το μετρό είναι μέχρι τις 2, διότι η παράσταση τελειώνει 1 π.μ.

Η διάρκεια της παράστασης είναι ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Διαρκεί 4 ώρες με ένα 10λεπτο διάλειμμα. Όσο αποτρεπτικό και αν ακούγεται αυτό, το έργο δεν αφήνει τους θεατές να βαρεθούν. Σε καθηλώνει. Σε μαγνητίζει. Αλλά για αυτό θα μιλήσουμε παρακάτω.

Η υπόθεση της παράστασης είναι για τους περισσότερους γνωστή. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Κώστα Ταχτσή, το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει μεταφερθεί και στην ελληνική τηλεόραση. Παρουσιάζεται η ζωή δύο φίλων, της Εκάβης (Νένα Μεντή) και την Νίνας (Φιλαρέτη Κομνηνού), με φόντο την ελληνική ιστορία από τους Βαλκανικούς Πολέμους μέχρι και το Β' Παγκόσμιο. Μέσα από τις συζητήσεις τους μοιράζονται τις εμπειρίες τους, για τους γάμους τους, τα παιδιά τους, τις φιλοδοξίες τους, ακόμα και τις βαθύτερες σκέψεις τους. Τα κύρια θέματα που θίγονται είναι η μητρική αγάπη, η σχέση της μάνας με τα παιδιά της, η ομοφυλοφιλία, η φτώχια, η ανάγκη για αποδοχή από τον κοινωνικό περίγυρο.

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών,αλλά και γενικότερα όλου του θιάσου, ήταν συγκλονιστική. Δεν μπορώ να βρω άλλα λόγια για να το περιγράψω. Μας μετέφεραν σε αυτό τον κόσμο, σε αυτή την εποχή, μας έκαναν να τις συμπονούμε και να τις κατακρίνουμε ταυτόχρονα.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε την παράσταση αυτή. Αφήστε μου σχόλιο να μου πείτε τις εντυπώσεις σας ή τις σκέψεις σας πάνω σε αυτή!

16 Οκτωβρίου - Παγκόσμια ημέρα του Steve Jobs

Σήμερα, 16 οκτωβρίου 2011, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια Jerry Brown ,καθιέρωσε την ημέρα ως παγκόσμια ημέρα του Steve Jobs. Είναι ένα μικρό δείγμα ευγνωμοσύνης για όλα όσα πρόσφερε στον τομέα της τεχνολογίας αλλά και γενικά σε όλο τον κόσμο.
Παρακάτω μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα tribute βίντεο για τον Steve, που δημιουργήθηκε μόνο με ήχους από προϊόντα της Apple και τη φωνή του. Είναι πραγματικά ένα πολύ συγκινητικό βίντεο...



"Stay hungry, stay foolish".

Πηγή: Mashable

The Hobbit - J.R.R. Tolkien

Πρέπει να ομολογήσω ότι διάβασα πρώτη φορά το Χόμπιτ φέτος το καλοκαίρι. Πάντοτε κάτι τύχαινε ή ξεκινούσα να διαβάζω κάποιο άλλο βιβλίο και έτσι το είχα παραμελήσει. Όμως πριν λίγους μήνες και εν'όψη της κυκλοφορίας της ταινίας το 2012, είπα να το διαβάσω ώστε να είμαι έτοιμη!

Η υπόθεση είναι γνωστή. Το βιβλίο αναφέρεται στα χρόνια πριν την έναρξη της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, όταν ο Μπίλμπο ξεκίνησε για ένα αβέβαιο ταξίδι μαζί με δεκατρείς νάνους και τον Γκάνταλφ. Στο ταξίδι αυτό η παρέα συναντά πολλά περίεργα πλάσματα και μπλέκει σε διάφορες περιπέτειες. Η πιο γνωστή είναι η εύρεση του Δαχτυλιδιού από τον Μπίλμπο και η συνάντησή του με το Γκόλουμ. Επίσης, αναφέρονται πολλά στοιχεία που βρίσκονταν στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών αλλά δεν επεξηγούνταν με λεπτομέρεια, όπως το παιχνίδι γρίφων του Μπίλμπο και του Φρόντο και τα αγάλματα των τρολ στο δάσος.

Το βιβλίο είναι πολύ μικρό και διαβάζεται πολύ εύκολα. Για όσους έχουν διαβάσει τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών θα τους φανεί σαν κόμικ μπροστά σε εγκυκλοπαίδεια! Ο Τόλκιν χρησιμοποιεί πολύ απλή γλώσσα, μιας και το βιβλίο αρχικά προοριζόταν για παιδιά και εφήβους. Παρ'όλο όμως το μικρό μέγεθος και την ανεπιτήδευτη γλώσσα, θα βρείτε και σε αυτό το βιβλίο όλα τα στοιχεία που κάνουν τον Τόλκιν τόσο μοναδικό συγγραφέα. Δίνει έμφαση στη φιλία, στις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, στη φύση. Οι περιγραφές του γίνονται με τόσο απλό τρόπο που οι εικόνες ξετυλίγονται αμέσως στο μυαλό του αναγνώστη. Είναι ένα φανταστικό βιβλίο για να διαβάσετε αν θέλετε να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας, αλλά και για να διαβάσετε στα παιδιά σας! Θα το εκτιμήσουν εξίσου.

Πρόσθετα

• Γίνεται φαν του Peter Jackson, του σκηνοθέτη των ταινιών, στο Facebook για να μαθαίνετε νέα από τα γυρίσματα.

Stephen King - Under the Dome

Αυτή είναι η πρώτη κριτική που κάνω για βιβλίο του Stephen King, οπότε θεωρώ ότι πρέπει να δώσω ένα υπόβαθρο πρώτα σε ότι αφορά τη σχέση μου με αυτόν το συγγραφέα και τα βιβλία του.

Ξεκίνησα να διαβάζω Stephen King όταν ήμουν 15 χρονών και προετοιμαζόμουν να δώσω Proficiency στα αγγλικά. Με βοήθησε πραγματικά γιατί έμαθα νέες λέξεις (κάποιες όχι και τόσο "καλές" και "αγαθές" βέβαια) αλλά και στοιχεία σύνταξης και γραμματικής. Εξακολουθώ να τον θεωρώ ως τον καλύτερο συγγραφέα από άποψη τεχνικής γιατί πραγματικά μέσα από τη γραφή του καταφέρνει να σχηματίζει πολύ ζωντανές εικόνες,αν και χρησιμοποιεί πολύ απλή γλώσσα. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος για τον οποίο οι ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του δεν είναι τόσο καλές. Έχω διαβάσει μέχρι στιγμής πάρα πολλά βιβλία του,συμπεριλαμβανομένων των πιο γνωστών (Λάμψη,Carrie, Αϋπνία κλπ) και μέχρι το Under the Dome είχε καταφέρει να μη με απογοητεύσει.

Αγόρασα το βιβλίο απλά και μόνο διαβάζοντας το οπισθόφυλλο,στο οποίο ο King έλεγε πώς όλη του ζωή ήθελε να γράψει κάτι τόσο μεγάλο και ότι τώρα που ωρίμασε κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο. Όπως είναι λογικό,ξεκίνησα να το διαβάζω με μεγάλες προσδοκίες. Η υπόθεση είναι πολύ απλή. Ένας αόρατος θόλος πέφτει πάνω από μια μικρή πόλη της Αμερικής και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τον σπάσουν. Οι κάτοικοι στο εσωτερικό του πανικοβάλλονται και ο στρατός στο εξωτερικό του προσπαθεί να βρει τρόπους να τον σπάσει. Σε όλο το βιβλίο λοιπόν υπάρχει η απορία τι είναι αυτός ο θόλος και για ποιο λόγο έπεσε πάνω από αυτή την πόλη. Είναι συνωμοσία της κυβέρνησης; Είναι τρομοκρατική επίθεση; Είναι κάτι το εξωπραγματικό; H απορία αυτή λύνεται στις τελευταίες 5 σελίδες του βιβλίου. Σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο ο King αναλύει σε βάθος τους χαρακτήρες των πολιτών, τη συμπεριφορά τους, τις πράξεις τους, το παρελθόν τους και τις μεταξύ τους σχέσεις. Αφού λοιπόν μαθαίνουμε μέχρι και τι βαθμούς έπαιρνε στο σχολείο ο μανάβης, η απάντηση στο ερώτημα που μας βασάνιζε σε όλο το βιβλίο,όταν επιτέλους δίνεται, δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Έχει βέβαια ένα στοιχείο έκπληξης αλλά σε γενικές γραμμές δεν επαρκεί. Δίνει επίσης ένα μήνυμα και βάζει σε σκέψεις τον αναγνώστη, αλλά για τους hard-core φαν του King φαίνεται πολύ απλοϊκή.

Γίνομαι όμως υπερβολική. Το βιβλίο γενικά είναι, όπως όλα του King, εξαιρετικά καλογραμμένο.Η διαφορά είναι στην υπόθεση. Δεν περιστρεφόταν γύρω από ανεξήγητα φαινόμενα και υπερφυσικά όντα, αλλά γύρω από ανθρώπινους χαρακτήρες. Ίσως να ισχύει όντως αυτό που έγραφε στο οπισθόφυλλο ο King, χρειαζόταν ωριμότητα για να ξεφύγει από τη φαντασία και να επικεντρωθεί σε πιο επίγεια πράγματα.

Αν είστε φαν των βιβλίων φαντασίας και του Stephen King πιθανότατα να μη σας αρέσει,επειδή ακριβώς δεν είναι κυρίως βιβλίο φαντασίας. Αν είστε όμως λάτρης των λογοτεχνικών και κοινωνικών βιβλίων θα σας αρέσει σίγουρα πάρα πολύ,και είναι το κατάλληλο βιβλίο για να εισαχθείτε στον κόσμο του Stephen King.